مي گويند: دوبرادربه قصد رفتن به مزارازكوفه بيرون رفتند. دربين راه يكي ازآن دونفردچارتشنگي سختي شدبه حدي كه تاب نياوردوازمركبش افتاد. برادرديگرازحال اوسرگشته ومتحيرشده بود.
پس نمازي بجاي آوردوبعدازخداوندمتعال وحضرت محمد(صلي الله عليه وآله) وحضرت اميرالمومنين(عليه السلام) وائمه اطهار(عليهم السلام) رايك به يك صدازدتااينكه رسيدبه امام زمانش حضرت امام جعفرصادق(عليه السلام). برادرديگرازحال اوسرگشته ومتحيرشده بود. پس پيوسته آن حضرت امام صادق(عليه السلام)رامي خوانده وازآن جناب پناه مي خواست .
كه ناگاه ديدمردي بالاي سرش ايستاده است. مي گويد: اي مردقصه توچيست؟ پس شرح حالش رابراي اونقر كرد.
آن مردقصه توچيست؟ پس شرح حالش رابراي اونقل كرد. آن مردقطعه چوبي به اودادوگفت: اين چوب رامابين لبهاي برادرت بگذار.
چون آن چوب رامابين لبهاي اوگذاشت برادرش به هوش آمده وچشمهاي خودراگشود. سپس برخاست ونشست وتشنگي اش رفت. پس به زيارت رفتندوچون به كوفه برگشتندآن برادري كه دعامي كرده است . به مدينه مشرف شدسپس خدمت حضرت امام جعفرصادق(عليه السلام)رسيد.
حضرت امام صادق(عليه السلام)فرمود: حال برادرت چگونه است وآن چوب كجاست؟
عرض كرد: اي آقاي من ! چون برادرم رابه آن حال ديدم،غصه وغم مرافراگرفت پس چون حق تعالي روحش رابه اوبرگرداند. ازشدت خوشحالي ديگربه آن چوب توجه اي نكردم وازآن غفلت كرده وفراموشش نمود..
حضرت امام صادق(عليه السلام)فرمود: همان ساعت كه درغم واندوه برادرخودبوي برادرمن حضرت حضر(عليه السلام) نزدمن آمد،پس بواسطه اوبراي توقطعه اي ازچوب درخت طوبي رافرستادم. پس حضرت امام صادق(عليه السلام)به خادم خودروكردوفرمود: آن سبدرابياور.
چون سبدراآورد، حضرت امام صادق(عليه السلام)آنراگشودوازآن قطعه چوب رابيرون آورد. كه دقيقاً همان چوبي بودكه دربيابان آن مردبه آنهاداده بود. پس آنراشناخت آنگاه حضرت امام صادق(عليه السلام)آن چوب رادرجاي خودش قرارداد.
