|
|
|
|
حضرت امام موسي کاظم(عليه السلام)
ابوالحسن موسي بن جعفر(عليه السلام) معصوم نهم وامام هفتم شيعيان است آن حضرت روز يکشنبه 7صفر 128و129 قمري درروستاي ابواء(منزلي ميان مکه و مدينه) چشم به جهان گشود به جهت کثرت زهد وعبادتش معروف به«عبدالصالح» وبه دليل حلم و فروخوردن خشم و صبر برناملايمات زمان مشهوربه «کاظم» گرديد. آن حضرت به کنيه هاي « ابوابراهيم» و«ابوعلي » نيزمعروف بوده است . مادرآن امام « حميده » اهل بربر(مغرب) يااندلس (اسپانيا ) دختر صاعد بربري ومعروف به «مصفا» بوده است. پس ازشهادت امام صادق(عليه السلام)اسماعيليه به محمد ابن اسماعيل و فطحيه به عبدالله بن جعفرافطح گرويدند. امام موسي کاظم (عليه السلام) به دستور مهدي عباسي در بغداد بازداشت شد . اما خيلي زود آزاد گرديد. مردم امام راشايسته مقام خلافت مي دانستند وهمين امرموجب تشويش واضطراب دستگاه خلافت عباسي گرديد هارون عباسي به اشاره يحيي برمکي امام راازمدينه به بغداد آورد ومدتهاي مديد ايشان را درزندان هاي مختلف نگه داشت . شکنجه هاي روحي وجسمي طاقت فرسايي برامام وارد آمد اما ايشان زبان به تسيلم نگشود وزندان را پايگاه مبارزه عليه حکومت ستمکاروخودکامه وقت نمود . معروف است که هارون دربرابر قبر حضرت رسول خد(صلي الله عليه وآله) ايستاد وگفت :
« يارسول الله (صلي الله عليه وآله) ازتو پوزش مي خواهم که مي خواهم موسي بن جعفر را به زندان افکنم زيرا او مي خواهد امت تورا برهم زند وخونشان را بريزد»
سرانجام امام موسي کاظم(عليه السلام) پس از هفت ياده سال حبس درروز جمعه هفت صفريا پنج يابيست وپنج رجب سال 183 قمري در پنجاه وپنج سالگي به دست سندي بن شاهک وبه امرهارون عباسي مسموم وبه شهادت رسيد. آن حضرت 35 سال (از 148 تا 183) ردي امامت را بردوش داشت که 23 سال ودوماه وهفده روز آن درعصر خلافت هارون الرشيد(پنجمين خليفه عباسي) بود. پيکر پاک آن امام را به فقها واعيان بغداد نشان دادند تا ببينند دربدن ايشان اثر زخم يا خفگي نيست . بعد آن حضرت را در « باب التين » درموضعي به نام « مقابر قريش» دفن کردند که امروز به « کاظمين » شهرت يافته است . باب الحوائج حضرت امام موسي کاظم(عليه السلام) سي وهشت فرزند پسر ودختر داشت که امام علي بن موسي الرضا(عليه السلام) امام هشتم افضل ايشان بود.
بيان ابعاد شخصيت او درچند صفحه نگنجد ومحتاج تأليف کتاب مستقلي است.
|
|
|
|
|
|
|