بسم الله الرحمن الرحیم

اَللّهُمَّ مَنْ تَعَبَّاءَ وَ تَهَيَّاءَ وَ اَعَدَّ وَ

 خدايا هركس مجهز و آماده و مهيا و

اسْتَعَدَّ لِوِفادَةٍ اِلى مَخْلُوقٍ رَجاَّءَ رِفْدِهِ وَ طَلَبَ ناَّئِلِهِ وَ جاَّئِزَتِهِ

مستعد براى ورود بر مخلوقى شده به اميد دهش و به جستجوى جايزه و بخشش او

فَاِلَيْكَ يا رَبِّ تَعْبِيَتى وَ اسْتِعْدادى رَجاَّءَ عَفْوِكَ وَ طَلَبَ ناَّئِلِكَ وَ

پس اى پروردگار من آمادگى و استعداد من بسوى تو است و آرزوى عفو تو و خواهش بخشش و

جاَّيِزَتِكَ فَلا تُخَيِّبْ دُعاَّئى يا مَنْ لا يَخيبُ عَلَيْهِ سائِلٌ وَلا يَنْقُصُهُ

جايزه ات را دارم پس در اين خواهشى كه دارم نوميدم مكن اى كسى كه هيچ خواهنده اى نااميد از درگاهش نرود و

ناَّئِلٌ فَاِنّى لَمْ آتِكَ ثِقَةً بِعَمَلٍ صالِحٍ عَمِلْتُهُ وَ لا لِوِفادَةِ مَخْلُوقٍ

هيچ گيرنده عطايى از (كرمش ) نكاهد و من به اعتماد عمل صالحى كه كرده باشم بدرگاهت نيامده و نه به مخلوقى

رَجَوْتُهُ اَتَيْتُكَ مُقِرّاً عَلى نَفْسى بِالاِْساَّئَةِ وَ الظُّلْمِ مُعْتَرِفاً بِاَنْ لا

وارد شده ام كه از او اميدى داشته باشم بلكه بدرگاه تو آمده ام در حاليكه اقرار دارم كه بخود بدى و ستم كرده و معترفم كه هيچ

حُجَّةَ لى وَ لا عُذْرَ اَتَيْتُكَ اَرْجُو عَظيمَ عَفْوِكَ الَّذى عَفَوْتَ بِهِ عَنِ

دليل و عذرى هم بر اين بدى و ستم نداشته ام ، آمده ام به اميد آن عفو عظيم تو كه بدان از

الْخاطِئينَ فَلَمْ يَمْنَعْكَ طُولُ عُكُوفِهِمْ عَلى عَظيمِ الْجُرْمِ اَنْ عُدْتَ

خطاكاران درگذرى و توقف طولانى آنها بر جرم بزرگ بازت نداشت از اينكه باز

عَلَيْهِمْ بِالرَّحْمَةِ فَيا مَنْ رَحْمَتُهُ واسِعَةٌ وَ عَفْوُهُ عَظيمٌ يا عَظيمُ يا

بدانها مهر ورزى اى كسى كه رحمتش وسيع و گذشتش بزرگ است اى خداى بزرگ اى

عَظيمُ يا عَظيمُ لا يَرُدُّ غَضَبَكَ اِلاّ حِلْمُكَ وَ لا يُنْجى مِنْ سَخَطِكَ اِلا

خداى بزرگ اى خداى بزرگ خشم تو را جز بردباريت جلوگيرى نكند و از غضب تو جز

التَّضَرُّعُ اِلَيْكَ فَهَبْ لى يا اِلهى فَرَجاً بِالْقُدْرَةِ الَّتى تُحْيى بِها مَيْتَ

زارى به درگاهت چيزى نجات نبخشد پس اى معبود من بدان قدرتى كه سرزمينهاى مرده را

الْبِلادِ وَ لا تُهْلِكْنى غَمّاً حَتّى تَسْتَجيبَ لى وَ تُعَرِّفَنِى الاِجابَةَ فى

بدان وسيله زنده مى گردانى گشايشى بر من بخش و مرا به حال اندوه هلاكم مكن تا دعايم را مستجاب كنى و اجابت

دُعاَّئى وَ اَذِقْنى طَعْمَ الْعافِيَةِ اِلى مُنَتَهى اَجَلى وَ لا تُشْمِتْ بى

دعايم را به من بنمايانى و طعم تندرستى را تا پايان عمر به من بچشان و گرفتار شماتت

عَدُوّى وَ لا تُسَلِّطْهُ عَلَىَّ وَ لا تُمَكِّنْهُ مِنْ عُنُقى اَللّهُمَّ اِنْ وَضَعْتَنى

دشمنم مكن و او را بر من مسلط مگردان و بر گردنم سوارش منما خدايا اگر تو مرا پست كنى

فَمَنْ ذَا الَّذى يَرْفَعُنى وَ اِنْ رَفَعْتَنى فَمَنْ ذَا الَّذى يَضَعُنى وَ اِنْ

پس كيست كه (بتواند) بلندم كند و اگر تو بلندم كنى پس كيست كه (بتواند) پستم كند و اگر

اَهْلَكْتَنى فَمَنْ ذَا الَّذى يَعْرِضُ لَكَ فى عَبْدِكَ اَوْ يَسْئَلُكَ عَنْ اَمْرِهِ وَ

هلاكم كنى پس كيست كه درباره اين بنده ات متعرض تو شود يا از وضع او از تو پرسش كند ولى

قَدْ عَلِمْتُ اَنَّهُ لَيْسَ فى حُكْمِكَ ظُلْمٌ وَ لا فى نَقِمَتِكَ عَجَلَةٌ وَ اِنَّما

بطور مسلم اين را دانسته ام كه در حكم تو ستمى نيست و نه در انتقام تو شتابى است زيرا كسى

يَعْجَلُ مَنْ يَخافُ الْفَوْتَ وَ اِنَّما يَحْتاجُ اِلَى الظُّلْمِ الضَّعيفُ وَ قَدْ

شتاب (در انتقام ) كند كه بترسد (فرصت ) از دست برود و شخص ناتوان نيازمند به ستم مى باشد و درصورتى كه

تَعالَيْتَ يا اِلهى عَنْ ذلِكَ عُلُوّاً كَبيراً اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِكَ فَاَعِذْنى

اى معبود من تو از اينگونه مطالب بسيار برتر و بزرگترى خدايا به تو پناه آرم پس ياريم ده

وَ اَسْتَجيرُ بِكَ فَاَجِرْنى وَ اَسْتَرْزِقُكَ فَارْزُقْنى وَ اَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ

و از تو امان خواهم پس امانم ده و از تو روزى طلبم پس روزيم ده و بر تو توكل كنم

فَاكْفِنى وَ اَسْتَنْصِرُكَ عَلى عَدُوّى فَانْصُرْنى وَ اَسْتَعينُ بِكَ فَاَعِنّى وَ

پس كفايتم فرما و براى پيروزى بر دشمنم از تو يارى خواهم پس ياريم ده و از تو كمك خواهم پس كمكم ده و

اَسْتَغْفِرُكَ يا اِلهى فَاغْفِرْ لى آمينَ آمينَ آمينَ

از تو آمرزش طلبم اى معبود من پس بيامرزم آمين اى خدا اى